Een boek over het bouwen van huizen van stro
Een van mijn favorieten bij ‘uitzending gemist’ is de boekenrubriek van DWDD. Laatst zag ik daar een interview met Griet op de Beeck in het kader van het Boekenweekgeschenk. Het gesprek ging over het schrijfproces en over het verwijderen van hele hoofdstukken. Vreselijk, vond Griet, die zegt kritische te zijn op haar teksten, maar niet in die mate te schrappen. Ik dacht aan mijn eigen manuscript en voelde met haar mee. Tien hoofdstukken zijn min of meer ‘af’ en daar zitten zeker honderden uren werk in. Ik moet er niet aan denken daar ‘hele hoofdstukken’ van weg te gooien.

Dee plek, ver van het jachtige moderne leven, dicht bij de natuur
Voor mijn nieuwe boek praatte ik met de Nederlandse Bernadette die in 1992 met haar man neerstreek in een verlaten dorp en er een geitenboerderij begon. Hier zijn ze gelukkig, op deze plek, ver van het jachtige moderne leven, dicht bij de natuur. In dit eeuwenoude plaatsje valt veel te leren over de wijze waarop mensen vroeger leefden in de Spaanse Pyreneeën. Het enige wat je hoeft te doen, is de tijd nemen, stil staan en observeren.

Zelfs de brievenbussen zijn net even anders
Op nog geen half uur van Sabiñanigo ligt het dorp Ibort. Zo op het oog een heel normaal dorp, waar huizen met omheinde voortuintjes slaperig wachten op de terugkeer van hun in de stad werkende bewoners. Wie beter kijkt, ziet dat dit zeker geen doorsnee Spaans dorpje is. De huizen, de bewoners en zelfs de brievenbussen zijn net een beetje anders.

Een beetje rapport is minstens vijftig pagina's
Boeken schrijven is mijn belangrijkste tijdverdrijf op vrije dagen en in weekends, maar ik verdien er niet mijn dagelijkse boterham mee. Ik weet ook niet of ik dat zou willen, want schrijven kan soms eenzaam zijn. Daarom ben ik blij met mijn parttime baan bij de Rijksoverheid. De interactie met collega’s en met ondernemers verruimt mijn blik en biedt de afwisseling die ik nodig heb om later weer met frisse blik naar mijn verhaal te kunnen kijken. Omgekeerd helpt mijn passie voor schrijven me in mijn werk. Ik kan het niet laten me bij elke tekst af te vragen of het niet duidelijker kan, eenvoudiger, boeiender.

De muurschildering is aangepast aan nieuwe idealen van Solanilla
In november reis ik opnieuw naar Spanje voor deel twee van mijn onderzoek naar verlaten dorpen. Dit keer met mijn vloeiend Spaans sprekende zus en mijn moeder die haar camperbusje beschikbaar stelt. Ik heb vier dorpen uitgezocht die na vele jaren leegstand weer opnieuw worden bewoond. Eén van die dorpen is Solanilla. Om daar te komen, rijden we eerst naar Aineto, wat ook ooit een verlaten dorp was. Vanaf daar is het nog vier kilometer naar Solanilla, maar de weg vertoont diepe voren en lijkt voor ons camperbusje niet erg begaanbaar. We parkeren bij het gemeenschapshuis van Aineto en gaan op zoek naar iemand die ons meer over de weg naar Solanilla kan vertellen.