Een beetje rapport is minstens vijftig pagina's
Boeken schrijven is mijn belangrijkste tijdverdrijf op vrije dagen en in weekends, maar ik verdien er niet mijn dagelijkse boterham mee. Ik weet ook niet of ik dat zou willen, want schrijven kan soms eenzaam zijn. Daarom ben ik blij met mijn parttime baan bij de Rijksoverheid. De interactie met collega’s en met ondernemers verruimt mijn blik en biedt de afwisseling die ik nodig heb om later weer met frisse blik naar mijn verhaal te kunnen kijken. Omgekeerd helpt mijn passie voor schrijven me in mijn werk. Ik kan het niet laten me bij elke tekst af te vragen of het niet duidelijker kan, eenvoudiger, boeiender.

De muurschildering is aangepast aan nieuwe idealen van Solanilla
In november reis ik opnieuw naar Spanje voor deel twee van mijn onderzoek naar verlaten dorpen. Dit keer met mijn vloeiend Spaans sprekende zus en mijn moeder die haar camperbusje beschikbaar stelt. Ik heb vier dorpen uitgezocht die na vele jaren leegstand weer opnieuw worden bewoond. Eén van die dorpen is Solanilla. Om daar te komen, rijden we eerst naar Aineto, wat ook ooit een verlaten dorp was. Vanaf daar is het nog vier kilometer naar Solanilla, maar de weg vertoont diepe voren en lijkt voor ons camperbusje niet erg begaanbaar. We parkeren bij het gemeenschapshuis van Aineto en gaan op zoek naar iemand die ons meer over de weg naar Solanilla kan vertellen.

omroep flevoland
Terugkijkend snap ik eigenlijk niet goed waarom ik Omroep Flevoland niet persoonlijk heb benaderd toen Lena uitkwam. Ik had natuurlijk wel een persbericht gestuurd, maar ik weet nu dat een algemeen persbericht eigenlijk nauwelijks opvalt. Hoe anders zou ik de promotie van een boek nu aanpakken!

De restanten van het kasteel van La ClamosaEen van de mooiste dorpen die ik deze zomer bezocht in het kader van mijn nieuwe boek is La Clamosa. Dit sinds de zestiger jaren verlaten dorp, hoog op de helling langs het stuwmeer van El Grado, moet in het verleden spectaculair zijn geweest. Het kasteel uit de 11e eeuw is nu bijna geheel ingestort, maar was ooit een machtig bolwerk dat La Clamosa beschermde tegen de kou uit het Noorden en onderdeel uitmaakte van een netwerk van vestingen van koning Sancho de Grote van Pamplona.

Overgroeid poortje in Muro
En dan loop ik vast in hoofdstuk 8. Ik was juist zo tevreden over de eerste hoofdstukken van mijn boek. Er zit vaart in het verhaal, de personages krijgen langzaam vorm en de hoofdverhaallijn begint duidelijk te worden. Maar hoofdstuk 8 ligt dwars. Op de een of andere manier wil dit hoofdstuk alsmaar niet geloofwaardig op papier komen. Ik probeer het een en ander uit en gooi de ene na de andere scène ook weer in de prullenmand. Ik moet het onder ogen zien: mijn nieuwe boek is gestrand. Als een bootje, dat eerst zo soepel en wendbaar de rivier afvoer en nu ineens op een zandbank is gelopen. Vlot trekken en opnieuw proberen haalt niets uit. Wat nu?