Kapot geschoten huis in Janovas
Op mijn zoektocht naar verlaten dorpen, het decor van mijn volgende boek, dring ik steeds dieper door in de Spaanse Pyreneeën. We rijden dwars door de regio Aragón naar het plaatsje Fiscal, de meest westelijke plaats in de Solana-vallei. Het lot van de bewoners in deze vallei is het beste te vertellen aan de hand van de trieste geschiedenis van Janovás, de plaats waar een torenhoge stuw moest komen voor een gigantisch drinkwaterreservoir en waterkrachtcentrale.

achterflaptekst Lena
‘Een achterflaptekst?’ vraagt mijn levenspartner. ‘Dat is toch die tekst voor op de achterkant van je boek?’
‘Ja, dat klopt.’
‘Maar je boek is nog lang niet af!’
Tja, ik geef toe dat het zo op het eerste oog niet de meest voor-de-hand-liggende volgorde lijkt. Voor mijn eerste roman schreef ik de achterflaptekst pas toen het manuscript bij de eindredactie lag. En toch zijn er verschillende schrijfcoaches die aanraden om het schrijven van een boek te starten met de achterflaptekst. Want wat een blaasbalg is voor een haardvuurtje, is het schrijven van een achterflaptekst voor het schrijfproces. Immers: op de achterkant van het boek moet de kern van het verhaal komen en dat is een goed kompas voor een schrijver.

vervallen kerkje van TiermasMijn reis naar verlaten dorpen, het decor van mijn volgende boek, gaat dwars door de Spaanse Pyreneeën, naar het stuwmeer van Yesa. Een splinternieuwe asfaltweg voert rechtstreeks naar Tiermas, een middeleeuwse badplaats aan het Yesa-stuwmeer waar sinds de zestiger jaren niemand meer woont. Nog voordat de weg de berg opklimt, staan we voor een blokkade van grote betonblokken. Maar liefst drie verschillende borden verbieden de toegang langs deze route. De nieuwe weg staat niet op onze GPS-kaart. Zou het dorp nieuwe bewoners hebben gekregen? Maar waarom dan die blokkade?

Snelle weg1Buiten verkleurt het blad van de klimhortensia van groen naar geel. De oranje bottels van de klimroos decoreren de bijna kale takken en een dikke laag bladeren is tegen de stoeprand gewaaid. Maar op mijn laptopscherm ontvouwt de vijgenboom zijn blaadjes in het lentezonnetje en zoeken de eerste zwaluwen naar een plekje om hun nestjes te kleien. Nu het me eindelijk is gelukt om vaker tijd te reserveren voor schrijven, zit ik weer helemaal in de flow en is de virtuele droomwereld die ik op mijn computerscherm schets steeds gemakkelijker op te roepen.

verlaten dorp Tiermas
Mijn zoektocht naar verlaten dorpen begint bij het stuwmeer van Yesa. Begin augustus staat het water in het stuwmeer nog te hoog, maar later in het jaar komt ergens in het midden van het meer de spits van de kerktoren boven water. Dat is zo’n beetje de enige informatie die ik loskrijg van de dame van het Officina de turismo in Javier. Verontschuldigend legt ze uit dat het stuwmeer zich in de regio Aragon bevindt en hoewel de grens tussen Navarro en Aragon nog geen tien kilometer verderop ligt, heeft zij helaas alleen informatie over Navarro. Ze vindt het wel interessant dat ik een boek schrijf waarin verlaten dorpen een rol spelen en schakelt moeiteloos over naar de kloof van Lumbier met de grootste gierenpopulatie van de regio. Daar moeten we echt eens gaan kijken.