schrijven in tijden van coronaLangzaam begin ik te wennen aan de nieuwe routine die hoort bij de coronabeperkingen. In de eerste weken na 13 maart was ik ontregeld door de sombere nieuwsberichten en de gevolgen van de intelligente lockdown. Nu ik eindelijk meer tijd had om te schrijven, was mijn hoofd zo vol dat ik niet de rust kon vinden om te schrijven. Dat kwam natuurlijk ook door de plotselinge aanwezigheid van huisgenoten die normaal gesproken naar school, sportclubs en orkestrepetities waren.

familiefoto 1944Hoewel er alweer vijfenzeventig jaar verstreken zijn sinds Nederland de Tweede Wereldoorlog achter zich liet, verschijnen er nog steeds nieuwe verhalen over de oorlog. Talloze boeken zijn er inmiddels over geschreven. Boeken die gebaseerd zijn op gebeurtenissen van toen en op herinneringen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Meestal eindigen deze boeken met de bevrijding. Soms lees je nog kort iets over hoe het de personages na de bevrijding vergaat, als een soort toegift, maar het plot is dan al duidelijk en de sleutelscènes zijn al verteld. In het verhaal van mijn grootouders ging dat anders. Dat begon namelijk pas echt na afloop van de oorlog, op het moment dat iedereen feestvierde.

John BoyneIk vind het interessant en ook dapper als een schrijver een bijzondere verhaalstructuur hanteert in een roman. Ik denk bijvoorbeeld aan de volgorde waarin het verhaal wordt verteld, de wijze waarop de hoofdstukken zijn ingedeeld of de lengte van de hoofdstukken. Een originele verhaalstructuur maakt een boek interessant, maar brengt ook risico’s met zich mee. Op zich zou de structuur van een verhaal ondergeschikt moeten zijn aan het verhaal zelf, maar in sommige situaties vind ik dat het het verhaal versterkt. Zoals bijvoorbeeld in Wat het hart verwoest van John Boyne.

Hoe lees ik 1
Het was omdat een vriendin me het boek Hoe lees ik? van Lidewijde Paris aanraadde, want de titel en de kinderlijke afbeelding op het omslag nodigt beslist niet uit tot lezen. Maar wat was ik blij met de tip! Toe ik eenmaal in het boek begonnen was, kon ik het nauwelijks nog wegleggen. Echt een aanrader voor iedereen die zich fanatiek op het lezen van boeken stort of ze juist wil gaan schrijven.

corona

‘Nou heb ik de oorlog meegemaakt en krijg ik in de herfst van mijn leven ook te maken met een pandemie,’ zei de dame tegenover me. Ze moest dik in de tachtig zijn, maar haar ogen twinkelden van levenslust. Die vergelijking met een oorlog hoor ik vaker. Begrijpelijk, want zo moet het ongeveer zijn gegaan in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog: de ingrijpende maatregelen die op korte termijn van kracht worden, het hamsteren, maar ook de creativiteit en solidariteit van gewone mensen.