Grand hotel europa
Van alle kanten werd het me aangeraden: het nieuwe boek van Ilja Pfeiffer met de titel Grand Hotel Europa. Verschillende mensen in mijn omgeving hadden het al gelezen en roemden Pfeiffers schrijfstijl en woordgebruik. Ik verwachtte dan ook een literaire verhandeling met veel ingewikkelde, diepzinnige verhaallijnen. Geen pageturner, maar een dikke pil waar je af en toe een hoofdstukje van leest op zondagmiddag met een klassiek muziekje op de achtergrond. Maar tot mijn verrassing was het een heel prettig leesbare roman, dat zich lastig weg liet leggen.

Haruki Murakami
‘Een literaire wereldster’ vindt het NRC van de schrijver Haruki Murakami. En Trouw schrijft over hem: ‘Hij roept een universum op dat je helemaal bedwelmt’. Zijn prachtig vormgegeven boeken met kleurrijke omslagen zijn wereldwijd populair. En of je nu wel fan bent van zijn schrijfstijl of niet: alleen al dat succes vond ik een reden om zijn boek Romanschrijver van beroep te lezen, want hoe doet hij dat? Ik nam zijn meest autobiografische boek mee op vakantie en destilleerde daaruit zeven gouden schrijftips die ik hier met je deel.

Levi3
Onze kat, Levi, is niet bijster intelligent. Toch hielp hij me voor de zomer mijn vastgelopen verhaal weer vlot te trekken. Hoe? Daarover vertel ik je in deze blogpost.

Cruciaal onderdeel van mijn roman is het vertrek van mijn hoofdpersonage naar een spookdorpje in de Spaanse Pyreneeën. Ik had het helemaal bedacht: ze raakt betrokken bij akelige gebeurtenissen in Nederland en besluit met haar vriend naar Spanje te gaan. Daar zou zich het echte verhaal ontrollen waarin ze zichzelf probeert terug te vinden. Maar tijdens het schrijven stuitte ik op een probleem: ik kreeg haar niet zover dat ze vertrok. Ze wilde blijven. Haar karaktereigenschappen verhinderden simpelweg dat ze zou vertrekken. Wat nu?

bullet journal1
Vlak voor het begin van het nieuwe schooljaar ging ik altijd met mijn moeder naar de V&D. Nog ruik ik de leren boekentassen en de inkt van de nieuwe woordenboeken. Nog steeds wordt ik blij van rollen kleurig kaftpapier, stapels nieuwe schriften en nog slanke en gladde agenda’s. Het geeft me, meer nog dan in januari, het gevoel van een nieuw begin. Na weken vakantie komt het gewone leven met een ruk weer in beweging. De frisse energie van september lokt mij op mijn vrije dagen naar mijn zolderkamer. Ik orden mijn bureau en open voor het eerst in weken mijn schrijfproject.

Een boek over het bouwen van huizen van stro
Een van mijn favorieten bij ‘uitzending gemist’ is de boekenrubriek van DWDD. Laatst zag ik daar een interview met Griet op de Beeck in het kader van het Boekenweekgeschenk. Het gesprek ging over het schrijfproces en over het verwijderen van hele hoofdstukken. Vreselijk, vond Griet, die zegt kritische te zijn op haar teksten, maar niet in die mate te schrappen. Ik dacht aan mijn eigen manuscript en voelde met haar mee. Tien hoofdstukken zijn min of meer ‘af’ en daar zitten zeker honderden uren werk in. Ik moet er niet aan denken daar ‘hele hoofdstukken’ van weg te gooien.