Handboek voor schrijversNu ik toch even niet kan herschrijven, heb ik alle tijd om na te denken over het vervolgtraject van mijn schrijfproject. Bij mijn eerste roman was het pad naar publicatie nog onbetreden en onbekend. Voor mijn tweede boek is dat heel anders. Inmiddels weet ik wat ik van een redacteur kan verwachten, waarop ik moet letten bij het persklaar maken en hoe ik het boek zo dadelijk wereldkundig kan maken. Veel van die informatie had ik al gelezen in het ‘Handboek voor schrijvers’ van Maaike Molhuysen. Laatst las ik het opnieuw en ontdekte toch weer handige tips die ik was vergeten.

kinderboekenOp de vraag in de titel van dit blog had ik een paar weken geleden nog volmondig ‘nee’ gezegd. Er is immers veel veranderd in het aanbod van kinderboeken. Daar ontdekte ik toen mijn kinderen op de basisschool zaten en ik lekker lang doorbracht in de kinderboekensectie van de bibliotheek. Tot mijn verbazing vonden mijn kinderen de boeken uit mijn jeugd niet echt boeiend. Pinkeltje? Saai. De Kameleon? Daar is toch een film van? De boeken van Thea Beckman? Ouderwets! Alleen Pluk van de Petteflet en de boeken van Roald Dahl doorstonden de tand des tijds.

blogpauze
Wie mijn blog volgt, heeft het vast wel gemerkt. Er zijn maar liefst drie maanden verstreken sinds mijn laatste blogpost. Nu las ik elk jaar wel een pauze in van een week of zes gedurende de zomermaanden, maar niet eerder sinds de start van dit blog zat er zoveel tijd tussen twee blogposts. Daar is dan ook een reden voor. Sinds een aantal maanden kamp ik met hevige pijn in mijn rechterarm en -schouder. De afgelopen twee maanden was de pijn zo erg, dat ik het schrijven moest staken. Wat een straf!

despobladosDe locatie van een verhaal vind ik net zo belangrijk als de achtergrond van een foto en een decor van een toneelstuk. Misschien zelfs belangrijker. Een locatie die tot de verbeelding spreekt is het halve werk. En een plek die met zoveel zorg is uitgekozen, moet ook een mooie naam hebben. Geen plaatsnaam is zo vaak veranderd als die van het dorp waarin het verhaal van mijn nieuwe roman-in-wording zich afspeelt. De vertelling vindt plaats in een gehucht dat losjes gebaseerd is op een bestaand herbewoond dorp. Losjes, want ik heb het dorp hier en daar aangepast aan het verhaal. De volgorde van de herbouwde huizen is anders, de toegangsweg een tikje minder begaanbaar en het uitzicht nog spectaculairder. Dat kwam nu eenmaal beter uit.

typemachine met 'Name Search' erop‘Jeetje Nique, ik haal die Luuk en Luis de hele tijd door elkaar,’ zegt mijn zusje. Nu mijn tweede boek bijna af is, heb ik haar, een van mijn proeflezers, het eerste deel gestuurd. Tja, nu zij het zegt, zie ik het ook. Daar gaan we weer, denk ik en met een zucht open ik internet en klik op een site met Spaanse mannennamen. Het wijzigen van de naam van een personage is een fluitje van een cent in het schrijfprogramma waarmee ik werk. Met ‘project replace’ wijzig ik in een paar seconden definitief een naam in alle documenten. Inclusief de karakterkaarten van de personages en inclusief alle begeleidende teksten bij hoofdstukken. Toch vind ik het wijzigen van namen in mijn manuscript verschrikkelijk en doe ik het alleen als het echt niet anders kan.