Senia
Op steeds meer plekken in Nederland worden literaire festivals georganiseerd. Volgens de Volkskrant komt dat misschien wel doordat uitgevers en schrijvers de tanende aandacht voor lezen en voor literatuur een nieuwe impuls willen geven. Nou, mij hoor je niet klagen hoor. Ik ga graag naar een lezing van een schrijver en daar is een literair festival de overtreffende trap van. Hoe meer schrijvers bij elkaar, hoe beter. Toch had ik nog nooit zo’n festival bezocht tot ik zondag 26 januari afreisde naar Twente voor de Landelijke Leesclub dag tijdens het Lutterzand Literair festival.

Ze zullen denken dat we engelen zijn
Ik hou van boeken met veel dialoog. Dialogen geven vaart aan een verhaal en maken dat je het gevoel hebt dat je je verbonden voelt met de personages. Hoewel het er soms eenvoudig uitziet, is het schrijven van een dialoog helemaal niet zo gemakkelijk. Nu ik weet hoe lastig het is een sterke dialoog te schrijven, kan ik echt genieten van hoe een andere schrijver dat doet. Zo bewonder ik de kale dialogen van Bert Natter in Ze zullen denken dat we engelen zijn. Zijn dialogen zijn als een aangeharkte voortuin van een ontwricht gezin: van buiten ziet het er allemaal heel normaal uit, maar wie de situatie kent, voelt de spanning.

napolitaanse romans 4Deze zomer las ik het laatste deel van de serie Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Deze schrijfster is volgens Time Magazine een van de honderd meest invloedrijke mensen in de wereld. Niet gek als je bedenkt dat niemand weet wie deze Italiaanse schrijfster is, want ze schrijft onder een pseudoniem. Haar boeken zijn enorme bestsellers en zijn zelfs als serie op televisie vertoond. Ook ik ben een grote fan, want de manier waarop zij de sfeer van een tijd en plaats in haar romans beschrijft, vind ik razend knap. Ik heb veel geleerd van de manier waarop ze de tijd laat verstrijken in haar roman zonder de aandacht van de lezer te laten verslappen.

jaarwisseling
In deze laatste week van 2019 kijk ik terug op een interessant jaar. Ik ben aardig opgeschoten met mijn nieuwe roman en de eerste versie is nu echt bijna af. Ik had gehoopt wat verder te komen en ik verbaas me erover hoe snel de tijd gaat en hoe weinig tijd er naast mijn baan en gezin overblijft voor schrijven. Maar ik heb geen haast en ik ben ervan overtuigd dat het boek beter wordt als ik er de tijd voor neem. Bovendien vind ik het ook heerlijk om boeken van anderen te lezen. Elk jaar lees ik ook een aantal boeken die over schrijven gaan, omdat het me meestal veel nieuwe ideeën oplevert en ik er veel van leer. In deze blogpost een top zes van de (schrijf)boeken die ik in 2019 las en waar ik het meest aan heb gehad.


DahlkinderZo af en toe nemen we onze twee pubers mee naar het theater. Zelf had ik het voorrecht dat mijn ouders me toen ik jong was kennis lieten maken met theater en concerten en dat gun ik onze kinderen ook. Ik probeer wel altijd iets uit te zoeken wat de kinderen aanspreekt. De ene keer lukt dat wat beter dan de andere keer, maar dit jaar werd het me wel heel makkelijk gemaakt. In de theatergids stond ‘Verhaaldiner met Roald Dahl’. Dat kon niet missen. Mijn bewondering voor deze schrijver grenst aan verering en ik was ervan overtuigd dat de kinderen het ook geweldig zouden vinden aangezien ze net als ik fan waren van zijn kinderboeken.