Maria Barbal - Als een rollende steen
Bij het onderzoek voor mijn boek stuitte ik op een bijzondere roman van de Catalaanse schrijfster Maria Barbal. Het boek met de titel ‘Als een rollende steen’ vertelt het verhaal van de grootmoeder van de schrijfster. Zij groeide op in een afgelegen dorp in de Spaanse Pyreneeën. Het boek schetst hoe het leven er daar uitzag en waarom de bewoners hun huizen en landerijen verlieten om in de stad te gaan wonen. Het schetst de politieke verhoudingen van toen en maakt duidelijk waarom de Catalanen nog zo aan hun eigen taal gehecht zijn.

nieuwe schrijvers leren kennen
Ken je dat? Je begint vol enthousiasme aan dat nieuwe boek en in de eerste vijftig pagina’s blijkt al dat er niet door te komen is / dat het slecht geschreven is / dat je je totaal niet kunt vereenzelvigen met de hoofdpersoon. Daar kan ik nou echt chagrijnig van worden. Daarom zoek ik bij de boekhandel altijd naar boeken van schrijvers waar ik al eens iets van heb gelezen of waarover ik goede recensies heb gelezen. En daarom loop ik in de bibliotheek steeds naar dezelfde schappen. Niet zo avontuurlijk en ook niet zo slim als je, zoals ik, nog veel wilt leren over verschillende schrijfstijlen. Daarom probeer ik af en toe eens iets heel anders te lezen dan anders. In dit blog drie fantastische manieren om uit je boek-comfortzone te stappen.

vakantie
Met zweetdruppels op mijn voorhoofd, haal ik nog even snel de stofzuiger door de kamer en schrijf een haastig PS voor de buurvrouw die op onze poezen past. Wat was ook alweer de lol van vakantie? Waarom doen mensen dit zichzelf aan? Even later sluiten we aan in de zoveelste lange file, kauwen op onze meegebrachte boterhammetjes op een volgepakte parkeerplaats langs de snelweg. We hadden ook gewoon thuis kunnen blijven, lekker in ons comfortabele huis en slapen in ons eigen bed. Dan had ik misschien eindelijk eens het kippenhok kunnen verven en nieuwe bekleding kunnen naaien voor de leunstoel.

Huizen met een relatief luxe uitstraling
Mijn onderzoek naar verlaten dorpen in de Spaanse Pyreneeën bracht mij in een dorp waarin alle fasen van de ontwikkeling van een dorp nog zichtbaar zijn: Artosilla. In de afgelopen twee weken beschreef ik in dit blog mijn visie op de overeenkomsten tussen enerzijds de ontwikkeling van een verlaten dorp tot een herbewoond dorp en anderzijds de ecologische processen in een ecosysteem. In deel 1 beschreef ik de ontwikkeling van het dorp in de pionierfase: veel gezamenlijke activiteiten, herbouw van ruïnes en aanleg van gezamenlijke voorzieningen. Deel 2 ging over de ontwikkeling na de pioniersfase: de druk op de gezamenlijke voorzieningen leidt tot conflicten en meer aandacht voor individuele behoeften.

mededelingen op het prikbord
Als bioloog ben ik bijzonder geïnteresseerd in ecologische processen. Een ingrijpende verandering, zoals een bosbrand of een overstroming, kan het evenwicht van een ecosysteem drastisch verstoren. De soortensamenstelling verandert en daarin valt vaak een duidelijk patroon te ontdekken. Eerst verschijnen de snelgroeiende opportunisten. Na verloop van tijd komen er meer verschillende soorten en uiteindelijk bereikt het ecosysteem een nieuw evenwicht waarin iedere soort zijn plek vindt. Bij het onderzoek voor mijn nieuwe boek, zag ik een zelfde soort ontwikkeling in verlaten dorpen die weer opnieuw bewoond worden.