waterram TU Delft
Alle verlaten dorpen die ik bezocht vanwege onderzoek voor mijn nieuwe boek hadden een watertekort. Twintig jaar lang volgde ik de strijd om het water in een herbewoond dorp vanaf de zijlijn. In het eerste deel van dit blog beschreef ik hoe de nieuwe bewoners het gesjouw met jerrycans beu waren en een lange slang aanlegden om het water uit de bron drie kilometer bergafwaarts dichter bij het dorp te brengen. Hevelen lukte niet, financiële middelen waren uitgeput en elektriciteit voor een pomp was er niet.

wasplaats Janovas
De beschikbaarheid van water, zo bleek deze zomer in Nederland, is ontzettend belangrijk. Droogte ontregelt de maatschappij op allerlei niveaus. In de verlaten dorpen in de Spaanse Pyreneeën weten ze dat al lang. Alle verlaten dorpen die ik bezocht vanwege onderzoek voor mijn nieuwe boek hadden een waterprobleem. En dan bedoel ik de kwantiteit, want de Spaanse Pyreneeën hebben veel natuurlijke bronnen met water van drinkwaterkwaliteit. Maar zo’n bron ligt meestal een stukje buiten het dorp en sommige bronnen drogen in de zomer op of leveren te weinig water om aan de waterbehoefte van de nieuwe bewoners te voldoen.

zeggen wat je denkt
In de eerste weken na de zomervakantie had ik eindelijk weer eens meer tijd om aan mijn boek te schrijven. Hoe meer het verhaal vorm kreeg, hoe duidelijker de rode draad zichtbaar werd. En laatst, zomaar tijdens het vouwen van de was, stond me ineens heel duidelijk het centrale thema voor ogen. Het begon met een de voorbereiding van een workshop voor ‘De Week van de Diversiteit’. Mijn werkgever, het ministerie van Economische Zaken, besteedde deze week aandacht aan diversiteit in de eigen organisatie met allerlei activiteiten. Het ging over verschillen in seksuele geaardheid, over cultuurverschillen en over collega’s met lichamelijke en geestelijke beperkingen.

Millennium, Stieg en ikWaargebeurde verhalen, biografieën en autobiografieën: ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik was dan ook in de wolken toen ik via de zomerse boekenswap van Ogma zomaar een biografie/waargebeurd verhaal over Stieg Larsson ontving. Ik heb natuurlijk zijn succesvolle trilogie Millennium gelezen. Niet het vierde deel dat door David Lagercrantz is geschreven, want ik was bang dat dat tegen zou vallen, maar de eerste drie delen. Toch wist ik eigenlijk niks over de schrijver zelf. Het boek Millennium, Stieg en ik van Eva Gabrielsson was dan ook een eye-opener voor mij.

Maria Barbal - Als een rollende steen
Bij het onderzoek voor mijn boek stuitte ik op een bijzondere roman van de Catalaanse schrijfster Maria Barbal. Het boek met de titel ‘Als een rollende steen’ vertelt het verhaal van de grootmoeder van de schrijfster. Zij groeide op in een afgelegen dorp in de Spaanse Pyreneeën. Het boek schetst hoe het leven er daar uitzag en waarom de bewoners hun huizen en landerijen verlieten om in de stad te gaan wonen. Het schetst de politieke verhoudingen van toen en maakt duidelijk waarom de Catalanen nog zo aan hun eigen taal gehecht zijn.