dorpsfeest
Wie mijn blog regelmatig volgt, denkt misschien: wat idyllisch zo’n afgelegen dorpje in de Spaanse Pyreneeën. Lekker je eigen groenten verbouwen, scharrelkippen houden, genieten van de natuur, je eigen huisje bouwen en geen gestress. De hoogste tijd dus om eens een van de nadelen van zo’n afgelegen dorp met nieuwe bewoners te belichten. Want die zijn er ook! Zo woon je in zo’n idyllische plek best geïsoleerd en ben je als nieuwe dorpsbewoners behoorlijk op elkaar aangewezen. Wanneer er een dak vervangen moet worden, een kerk behoed moet worden voor instorten of de toegangsweg naar het dorp gerepareerd moet worden, dan heb je je buren keihard nodig.

De winter voorbij
Als je wilt dat je boek opvalt tussen die gigantische hoeveelheid boeken die jaarlijks op de markt worden gebracht, dan kan het handig zijn om te schrijven over een actueel thema. Tenminste, dat ontdekte ik toen ik aan de slag ging met de promotie van mijn eerste boek. Journalisten zijn nu eenmaal eerder geneigd aandacht te besteden aan een boek over de toekomstmogelijkheden van drones dan aan een boek over postzegels verzamelen. Nu ligt dat voor schrijvers van fictie wel wat anders dan voor non-fictie-schrijvers. Ik kan me voorstellen dat een indringende roman over een postzegelverzamelaar die zich druk maakt over het vervangen van papieren post door e-mailverkeer mediagenieker is dan een science-fictionverhaal waarin drones de macht grijpen.

kleinschalig geiten houden
De Nederlandse landbouw moet natuurinclusief worden. Dat staat in de beleidsplannen van 2018. Het verbeteren van de bodemkwaliteit en de biodiversiteit van agrarische gebieden moet de gewassen weerbaarder maken tegen ziektes en plagen. Mooie plannen, maar ook ambitieus. Is de Nederlandse landbouw daar wel op ingericht? Is de schaalvergroting in de landbouw funest geweest voor het hele systeem? Moeten we weer terug naar kleinschalige stadstuinen? Tomaten telen op de bovenste verdieping van gebouwen? Bij natuurinclusieve landbouw denk ik vooral aan de grote en gevarieerde gezamenlijke groentetuinen in de herontdekte dorpen in de Spaanse Pyreneeën waaraan ik een bezoek bracht voor onderzoek voor mijn nieuwe boek.

paperart3
Kortgeleden ontving ik bericht van Stichting Lira dat bibliotheken mijn debuutroman het afgelopen jaar 2.400 keer uitleenden. Een bijzonder idee dat per week gemiddeld 46 mensen met ‘Lena’ in de tas naar huis gingen. Uit al die boeken die op tafels en in de kasten van de bibliotheek uitgesteld worden, kozen ze míjn boek, bekeken de omslag, lazen de achterflaptekst of bladerden erin en besloten op grond daarvan het boek mee te nemen om er zich thuis op de bank of onderweg in de trein mee te vermaken. Alleen al dat idee maakt me heel erg blij. Daarnaast staat er voor mij als auteur per uitlening een vergoeding tegenover.

duurzaam bouwen met een huis van stro
De Nederlandse kranten staan de laatste maanden vol met artikelen over gasloze woonwijken, warmtepompen en zonnepanelen. Mooie initiatieven. Bij mijn onderzoek voor mijn nieuwe boek zag ik hoe het nog ambitieuzer kan. De pioniers die verlaten dorpen in de Spaanse Pyreneeën herbouwen hergebruiken zoveel mogelijk van de oorspronkelijke bouwmaterialen. Zonnepanelen zijn in de elektriciteitsloze dorpen noodzaak en de bewoners bouwen zelf een zonneboiler of kooktoestel op zonne-energie van respectievelijk buizen in zwart folie en metalen platen. Maar het meest in het oog springend zijn de bijzondere woningen waarin de nieuwe bewoners hun intrek nemen. Ik zag geweldige en innovatieve manieren om een woning te bouwen.