eiland verdwenen bomenIn de laatste twee blogposts beschreef ik boeken met een verrassend element. En juist die bijzondere insteek leverde inspiratie op om zelf weer meer tijd in te ruimen om te schrijven. Het brengt me op ideeën om wat dingen uit te proberen, een compleet andere insteek te kiezen of gewoon wat voor mezelf te prutsen. Het derde boek in deze serie dat me inspireerde, haalde een bijzondere herinnering naar boven en maakte nog eens duidelijk wat de drive is achter mijn schrijverij.

wij zijn lichtGeen betere manier om schrijfinspiratie op te doen dan boeken te lezen. Natuurlijk: sommige boeken zijn voorspelbaar of ontvouwen zich volgens een beproefd recept. Maar er zijn er ook die vernieuwend en verrassend zijn. Bijvoorbeeld door het onderwerp dat ze behandelen, door de vorm waarin de schrijver het verhaal vertelt of door de schrijfstijl. Het zijn vooral dit soort boeken die mijn vingers doen kriebelen en me aanzetten om zelf achter de computer te gaan zitten.

dag dat ik naam veranderdeIn de eerste drie maanden van 2022 kwamen er drie boeken op mijn pad, die ik - elk op hun eigen manier - heel bijzonder vond. Dat had een aanwakkerend effect op mijn wat ingedutte schrijfinspiratie. Hoewel ik veel lees, vond ik de meeste boeken niet meer zo verrassend qua vorm of stijl. Misschien lag dat aan mijn boekenkeuze. Hoe dan ook: de afgelopen maanden las ik drie boeken waar ik echt van opkeek. Benieuwd naar welke boeken dat waren en wat ik er zo verrassend aan vond? De komende weken vertel ik je erover in mijn blog.

oak tree g44a801fe4 640‘Hij heeft gewoon geen idee wat ik allemaal werk doe,’ snikt de vrouw tegenover me. ‘Het is toch de taak van een manager om mij te ondersteunen in mijn werk?’
Ik knik en reik een zakdoekje aan.
‘Nou, hij kijkt alleen maar naar de getallen,’ vervolgt ze. ‘Hij meet mijn prestaties af aan de hand van de productiecijfers. Snapt hij dan niet dat het veel belangrijker is aanwezig te zijn op die bijeenkomst? Alle stakeholders zijn er!’
Deze conversatie is van begin tot eind verzonnen, maar in mijn rol als vertrouwenspersoon hoor ik van tijd tot tijd een variant op dit verhaal.

VAlencia beeld0Er was eens een timmerman in het Spaanse Valencia. Hij had zoveel werk dat hij in de winter een lantaarn aan zijn houtstapel moest hangen om zich bij te lichten tijdens de winteravonden. Toen de lente in aankomst was en de dagen langer werden, ruimde hij zijn werkplaats op, zette zijn lantaarn weg en veegde alle houtsnippers bij elkaar om die in de kachel te verbranden. Met de bezem in de hand keek hij naar de berg zaagsel. Het was een flinke bult, want hij had die winter veel opdrachten gehad. Sint Jozef, de beschermheilige van de timmermannen, was hem goed gezind geweest. Nu het bijna 19 maart was, de dag van Sint Jozef, was het misschien wel aardig om wat lijm door het zaagsel te mengen en er een figuur van te maken. Dan kon hij dat op 19 maart in de brand steken op de straat.