verlatendorp2Ken je het gevoel dat je overvalt als je het deksel van de groene container optilt en ziet dat er duizenden maden tegen de wanden omhoog kruipen omdat iemand er een dood vogeltje in heeft gegooid? Dat gevoel overviel me toen ik het filmpje terugzag dat ik in februari voor de Boekenweek had opgenomen. Was ik dat, dat rare, stokstijf staande mens met hulpeloos flapperende handjes? Was dat mijn stem, nauwelijks hoorbaar en zelfs ietwat slepend?
‘Ah joh,’ zei mijn normaal zo kritische echtgenoot, ‘iedereen vindt het rottig om zichzelf te zien op een filmpje.’
Bijna had hij me overtuigd het zo te laten, maar toen zei hij: ‘Zo ben jij nu eenmaal.’
Daarmee was het duidelijk: er moest een nieuw filmpje komen.

Schermafbeelding 2021 05 19 om 12.52.30‘Als je echt iets wilt met social media,’ zei mijn vriendin Hella tijdens een coronaproof wandeling in januari, ‘dan moet je een bedrijfspagina aanmaken op Facebook en mensen uitnodigen die te volgen.’
Ik liep zelf al een tijd met dat idee rond, maar zag op tegen het uitzoekwerk en vooral tegen het idee mijn vrienden en familie lastig te vallen met een volgverzoek. Wie zat daar nou op te wachten?
‘Mensen die je berichten liken, die vinden het waarschijnlijk wel interessant om je te volgen,’ zei Hella. En zij kan het weten, want zij heeft drie verschillende bedrijfspagina’s waarop ze haar diensten onder de aandacht brengt. Vond ik het erg dat ze mij een volgverzoek stuurde? Nee toch?

verlaten dorp3Het stond al een hele tijd op mijn to-do-lijstje: een achterflaptekst voor mijn nieuwe boek bedenken. Dit is de tekst die achter op het boek komt te staan en die de lezer nieuwsgierig moet maken naar het boek. Dezelfde tekst verschijnt wanneer je het boek aanklikt in online boekwinkels.
‘De achterflaptekst is de elevatorpitch van je boek’ schreef Esther Jacobs in de nieuwsbrief van Schrijven Online, ‘de belangrijkste verkooppagina’ en ‘een belofte (…) aan je lezers’.
Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik lees de achterkant van het boek om te bepalen of ik het boek wil lezen of niet.

verlaten dorpenHeerlijk hoor, zo’n lekker lang Paasweekend. Ik nam me voor om weer wat meters te maken met het herschrijven van mijn manuscript. En inderdaad: tussen een lange paaswandeling en het paaseieren zoeken door zag ik kans maar liefst vier hoofdstukken te herzien. Nu nog maar zes hoofdstukken van de 42 die herschreven moeten worden. Het euforische gevoel over mijn voortgang werd helaas fors getemperd door een tegenvaller.

lijstje herschrijven‘Ben je nu nog bezig met herschrijven?’ Ik hoor het mensen denken als ze vragen hoe het staat met mijn nieuwe boek. Het klopt wel dat ik niet zo supersnel door de tekst schiet. Natuurlijk is het leuk als dat boek er eindelijk is, maar ik geniet ook erg van de weg ernaartoe. Dat rustige tempo geeft me de mogelijkheid om na te denken over kleine of grotere wijzigingen die het verhaal mooier en urgenter maken. Of zoals Vonne van der Meer het zo mooi zei in de Volkskrant: ‘Het schrijven van een roman is vergelijkbaar met het schilderen met olieverf: je werkt laag over laag. Dus met elke vraag die je jezelf stelt, breng je weer een andere kleur aan die het grote geheel beïnvloed.’