Dee plek, ver van het jachtige moderne leven, dicht bij de natuur
Voor mijn nieuwe boek praatte ik met de Nederlandse Bernadette die in 1992 met haar man neerstreek in een verlaten dorp en er een geitenboerderij begon. Hier zijn ze gelukkig, op deze plek, ver van het jachtige moderne leven, dicht bij de natuur. In dit eeuwenoude plaatsje valt veel te leren over de wijze waarop mensen vroeger leefden in de Spaanse Pyreneeën. Het enige wat je hoeft te doen, is de tijd nemen, stil staan en observeren.

Koteletjes
Bernadette en haar man behoorden tot de eerste bewoners. Ze zochten en vonden er een plek waar ze een ruïne herbouwden van originele materialen. Daar brachten ze hun kinderen groot. Ze leven van de geitenboerderij. De geiten lopen er bijna het hele jaar vrij rond. Ze scharrelen hun eigen kostje bij elkaar in de bossen rond het dorp. Als ze dorst hebben komen ze terug naar de stal, maar ze kunnen heel lang zonder water. Bernadette en haar man houden ze natuurlijk wel in de gaten. Af en toe verdwijnt er een geitje, opgegeten door een vos of gepakt door een ander roofdier, maar daar zitten ze niet mee.

Alle geiten staan op stal en elke week worden er nieuwe geitjes geboren
In de maand van ons bezoek, november, hebben Bernadette en haar man het druk. Alle geiten staan op stal en elke week worden er jonge geitjes geboren. De kleintjes buitelen over elkaar heen, rennen achter elkaar aan en maken een vertederende indruk. Ik vraag Bernadette of dit geen onlogisch moment is voor jonge geitjes. Is het voorjaar geen betere planning? Maar nee, de geiten worden gehouden voor het vlees. De koteletjes van jonge geiten zijn een Spaanse delicatesse en worden met de Kerst massaal gegeten.

Water
Toen Bernadette en haar man in Ibort kwamen wonen, bestond de dorpsgemeenschap uit een handjevol mensen met een wat alternatieve inslag. In die tijd deden ze erg veel samen. Ze knapten de kerk op en het dorpsplein en hadden een gezamenlijke groentetuin. Water is een probleem geweest en gaf een tijd veel strijd in het dorp, vertelt Bernadette. De bron in het dorp gaf onvoldoende water voor alle huishoudens en groentetuintjes. Sinds de gemeente een waterleiding heeft aangelegd vanuit Sabiñanigo is dat gelukkig opgelost.

Bont gezelschap
De kleintjes maken een vertederende indruk
Nu zijn bijna alle huizen weer bewoond en is iedereen veel meer op zichzelf. Er woont een bont gezelschap van Roemenen, Zuidafrikanen, Marokkanen en Spanjaarden. De meesten werken in Sabiñanigo en hoewel de woningen waar ze in wonen nooit hun eigendom worden, is dit een goedkope manier van wonen. Er is ruimte en er zijn grenzeloze mogelijkheden voor het starten van initiatieven. Dat wil zeggen: als je door de gemeenschap ‘goedgekeurd’ wordt, want alleen dan kun je toetreden tot de stichting en meedoen met de deal met de gemeente.

Bernadette en haar man zijn hier helemaal geworteld. Hun kinderen zijn uitgevlogen en studeren of werken in andere landen, maar zij zijn helemaal tevreden met hun geitjes en vooral met het klimaat. In de winter is het eigenlijk meestal dit weer, vertelt Bernadette. Ik geef ze geen ongelijk. In het zonnetje is een jas overbodig en het licht suggereert dat het snel lente wordt, terwijl november nog maar net is begonnen.

Meer weten over de man van Bernadette? In dit filmpje vertelt hij wat hem zo aantrekt aan het leven in Ibort.