Somber zat Henk met Clara aan een tafeltje in het restaurantje. Om hen heen zoemde het geroezemoes van de Harlinger vissers die van zee waren teruggekeerd om Kerstmis bij hun gezin door te brengen. Het café was versierd met dennentakken en op elke tafel stond een kaarsje. Omdat Kerst dit jaar op zaterdag viel, zou het werk morgen tegen het middaguur worden gestaakt en pas op maandagochtend hervat. Nog hooguit vier uur de tijd de problemen op de bouw op te lossen. Hij kon zich niet verheugen op een lang weekend vrij en staarde terneergeslagen voor zich uit.
‘Je hebt toch wel meer tegenslagen overwonnen?’ vroeg Clara, terwijl ze Henk onderzoekend aankeek. ‘Dat spoor krijg je wel weer op de rit.’
‘Dat weet ik,’ bromde Henk, ‘maar door al die tegenslagen heb ik een tekort aan liquide middelen. De onderaannemers en leveranciers kunnen wel even wachten, maar ik kan de jongens morgen toch niet zonder loon naar huis sturen?’

kerstverhaal 700px


‘Kun je de opdrachtgever niet om een voorschot vragen?’ vroeg Clara.
Henk schudde zijn hoofd. ‘Ik heb de opzichter vanmiddag in zijn keet opgezocht. Ik heb hem een sigaar aangeboden en naar zijn vrouw en kinderen geïnformeerd, zoals je had aangeraden. Ik stelde voor een streep te zetten onder de moeilijkheden die er tot dan toe tussen ons waren. Vanwege Kerstmis enzo.’
‘En?’
‘De aanbesteding voor de bouw van de sluis en de brug is uitgesteld. Tekorten op de Rijksbegroting. Hij kon de Provinciale Dienst nu niet om meer geld vragen. Alsof ik om een gift vroeg, in plaats van een voorschot! Ik vroeg hem om geld waar ik toch al recht op had. Geld dat hij later kon wegpoetsen in de eindafrekening. Toen had hij het over de boetes.’
‘Boetes?’
‘Ja, voor het te laat opleveren van het graafwerk, het proefheien en de eindoplevering. En hij begon ook weer over die vermaledijde directiekeet. Die man heeft de flexibiliteit van een stalen pijp, zeg ik je.’


‘Hoeveel heb je nodig?’ vroeg Clara.
‘Vijftienhonderd.’
‘Je kunt het lenen’, opperde ze.
‘Klets niet! Ik heb het je al gezegd: ik kan nergens geld meer krijgen’, zei Henk, onvriendelijker dan zijn bedoeling was. ‘Hier in Harlingen heb ik alleen maar schuldeisers. Niemand wil me nog materialen leveren, tenzij ik contant betaal. Ik heb zelfs geen geld meer voor stophout en kolen. Binnenkort komt de stoomketel stil te staan en dan houdt alles op.’
‘Je kunt het lenen’, zei Clara opnieuw en na een korte stilte voegde ze eraan toe: ‘Van mij.’
Henk keek haar verbouwereerd aan.
‘Je kunt het van mij lenen.’
‘Nee.’
Het was een aanlokkelijk aanbod, maar hij moest het afslaan.

De vissers lachten luid om een grap die Henk niet had gehoord. Hij keek niet naar Clara. Ze hield van hem. Dat moest wel. Ze had spaargeld en een riante toelage uit de inkomsten van de boerderij. Het kon een tijdelijke oplossing zijn, een korte lening. Hij zou de tijd krijgen om ergens geld vandaan te halen. Hij kon er het kerstfeest van zijn mannen mee redden. Hij zou er de dagen tot de oplevering van het graafwerk mee kunnen overbruggen.


‘Ik geef er niet om’, zei Clara. ‘Het geld. Ik geef er niet om. Wat heb ik eraan als het mijn zoon niet vrij kan krijgen? Al dat geld heeft het verzet niet belet mijn man te vermoorden. Ik had er de hele boerderij, alles wat ik bezit, voor over gehad om mijn kinderen het leed te besparen dat hun is aangedaan. Wat moet ik er nu nog mee?’ Tranen glinsterden in haar ogen toen ze zich over de tafel boog. ‘Laat me jou er nu mee helpen, Henk. Een gelukkig kerstfeest voor je personeel en voor jou. Kolen voor de stoomketel. Je kunt het me later terugbetalen als je dat wilt.’
Ze tilde haar handtas op haar schoot en haalde er een stapel bankbiljetten uit, die ze hem overhandigde. Henk staarde naar het geld, niet in staat iets te zeggen. Hij was wel diep gezonken dat hij geld moest lenen bij een vrouw. Toen knikte hij. Wat kon hij anders? Hij had het nodig. Ze zou het als een belediging op kunnen vatten als hij weigerde.
‘Laten we nu gezellig samen eten’, zei Clara. ‘Morgen zijn we ieder weer bij ons eigen gezin. We gaan er een feestje van maken vanavond.’
Henk legde beide handen om Clara’s lieve gezicht en gaf haar een lange kus. Het kon hem niet schelen dat anderen naar hen keken. Vanavond kon hij zijn zorgen even laten voor wat ze waren en na de kerst zag hij wel verder.

Uit: Lena (2016)

Ik wens jullie hele gezellige feestdagen en een gezond, schuldenvrij, creatief en bijzonder 2017! Volgende week ben ik een weekje vrij. In het nieuwe jaar kunnen jullie weer op me rekenen voor een nieuwe serie blogs over het schrijven van een roman.

1000 Resterende tekens