kus me straf me
‘Wat maakte het ene boek zo middelmatig en het andere zo onvergetelijk?’ Dat is de eerste zin van de achterflaptekst van het boek Kus me, straf me van Marja Pruis en je verwacht misschien een verhandeling over sterke en zwakke punten van boeken van verschillende schrijvers, maar dat is niet het hoofdthema van dit boek.

Privéleven

De schrijfster, zelf criticus en redacteur van De Groene Amsterdammer, duikt in het privéleven van verschillende schrijvers en vertelt hoe schrijvers omgaan met kritiek, welk effect (succesvol) schrijven kan hebben op de relaties van schrijvers met hun familie en over thema’s uit het privéleven van een schrijver die terugkomen in zijn of haar literaire werk.
Een belangrijk deel van het boek is gewijd aan de verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke schrijvers, of beter gezegd, aan de wijze waarop lezers boeken van mannelijke respectievelijk vrouwelijke schrijvers beoordelen. Schrijfsters krijgen nog altijd meer kritiek op hun werk dan schrijvers, zegt Pruis en ook hun privéleven wordt vaker dan bij mannelijke schrijvers becommentarieerd.

Innerlijke bibliotheek
Wat mij vooral is bijgebleven van dit boek, is dat volgens Pruis de wijze waarop een lezer een verhaal ervaart, afhangt van de ervaringen die de lezer heeft opgedaan in zijn leven, maar ook van de boeken die diegene heeft gelezen. Tenminste zo heb ik dat begrepen. Iedereen draagt ervaringen en verhalen met zich mee. Sommige verhalen hebben weinig indruk gemaakt, andere juist heel veel. Pruis noemt dit de innerlijke bibliotheek, een term die Pruis leende van de Franse literatuurprofessor Pierre Bayard. Het is deze innerlijke bibliotheek die bepaalt wat een verhaal met iemand doet.

Dat vond ik wel een interessant idee en het zette me meteen aan het denken. Hoe uitgebreid is mijn eigen innerlijke bibliotheek eigenlijk? En welk effect heeft dat op mijn mening over boeken die ik recent heb gelezen? Ik had het er met anderen over, met mensen die thuis waren in kunst en de wijze waarop mensen kunst beleven. Zij konden me vertellen dat ook de wijze waarop iemand kunst beleeft, deels bepaald wordt door beelden uit het verleden en een soort permanent verlangen naar momenten van diens jeugd. Zeker niet ondenkbaar!

Kus me, straf me heeft me veel stof tot nadenken opgeleverd en op een andere manier laten denken over schrijven en schrijvers, hoewel niet alles in dit boek me evenveel aansprak.

 

Kus me, straf me; over lezen en schrijven, liefde en verraad
Marja Pruis
ISBN: 978 90 388 9389
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar

1000 Resterende tekens