drukwerk romanDe proefdruk van mijn boek arriveerde per post. Een maand voor de boekpresentatie, dus ruim op tijd. Vol trots poseerde ik ermee voor de camera. En wat zag het er goed uit! De omslag zat er prachtig om, de letters stonden haarscherp op de pagina’s en de bladspiegel was mooi symmetrisch. Op de brochures, die mijn werkgever vóór het digitale tijdperk liet drukken, zaten wel eens streepjes of vlekken maar daarvan was hier geen sprake. En toch: drie dagen later was mijn enthousiasme weg en had ik de proefdruk onder een stapel kranten gelegd, zodat ik er niet steeds mee werd geconfronteerd.

het lettertype is belangrijk
Heb jij wel eens goed naar het lettertype en de bladspiegel van je favoriete boeken gekeken? Ik niet. Althans: voordat ik daar voor mijn eigen boek mee te maken kreeg. Toen ontdekte ik dat de vormgeving van het binnenwerk van boek tot boek flink verschilt. Elk boek in mijn boekenkast heeft weer een ander lettertype en bladspiegel. Het een leest prettiger dan het ander, maar dat merk je pas als je verschillende boeken opengeslagen naast elkaar legt.

eerste versie omslag Lena
Laat ik het maar eerlijk zeggen: ik ben niet zo goed in het bedenken van mooie plaatjes. Ik kan enorm genieten van teksten en fascinerende titels, maar het uiterlijk van een boek is voor mij persoonlijk van ondergeschikt belang. Voor een vormgever is dat precies omgekeerd. Die weet precies hoe je een bepaalde sfeer om kunt zetten in een aansprekend beeld, maar hij (of zij) wil wel graag weten welke sfeer je over wilt brengen met je verhaal.

recensie het boek en en het badwater van Lisa Kuitert
Een pleidooi voor het behoud van het papieren boek: dat is ‘Het boek en het badwater’ van Lisa Kuitert. Ze is niet tégen het elektronische boek. Integendeel: een elektronisch boek biedt veel voordelen, vindt ze. Zo kun je de lettergrootte aanpassen, neemt een e-book minder ruimte in en onthoudt het waar je bent gebleven. Het gaat er haar om dat het papieren boek niet moet verdwijnen en daar geeft ze in dit boek een groot aantal redenen voor, die ze onderbouwt met informatie uit verschillende bronnen.

familie fotogalerij1
Het schrijven van een boek betekent dat je voortdurend keuzes moet maken: welke personages kies ik, vanuit welk perspectief vertel ik mijn verhaal, tegenwoordige tijd of verleden tijd en zo gaat het maar door. Voor de ervaren schrijver waarschijnlijk geen probleem, maar voor mij als debutant een eindeloze worsteling. Wat ik het lastigste vond, was de vraag op welk moment ik het verhaal wilde laten beginnen en, daarmee samenhangend, waar het zou eindigen.

spiegel 3
Bij spannende boeken dacht ik altijd aan thrillers en detectives. Sinds ik het boek ‘Spanning in verhalen’ van René Appel heb gelezen, versta ik onder ‘spanning’ datgene wat maakt dat je het boek niet weg wilt leggen. Appel maakt onderscheid tussen ‘globale spanning’ ofwel de spanning over het verhaal als geheel en ‘spanning op korte afstand’. In mijn debuutroman probeer ik de aandacht van de lezer vast te houden door steeds een nieuw dilemma voor mijn hoofdpersonen op te roepen (spanning op korte afstand). Zo komt het dat sommige gebeurtenissen in het boek een iets andere volgorde hebben dan de werkelijkheid waaraan ze zijn ontleend.

spanning in verhalen
Juni is de maand van het spannende boek en hoewel mijn roman Lena geen thriller is, deel ik graag mijn ervaringen met het opbouwen van spanning. Want sinds het lezen van het boek Spanning in verhalen van René Appel weet ik dat elk boek een zekere spanning nodig heeft en het begrip ‘spanning’ heeft voor mij bovendien een heel andere betekenis gekregen.

archiefkastIn totaal kostte het schrijven van mijn debuutroman me ruim vier jaar en met het verstrijken van de tijd groeide de hoeveelheid informatie die ik dacht nodig te hebben voor het boek. In eerste instantie verzamelde ik alle feitjes in een tweetal worddocumenten, maar die kregen al snel gezelschap van vele foto’s, aantekeningen uit boeken, archiefdossiers, uitwerkingen van interviews en kopieën van archiefstukken.