schrijven combineren met een baan

‘Hoe is het met je tweede boek?’ vragen mensen mij regelmatig. En altijd antwoord ik dan dat ik ermee bezig ben. Dat klopt ook. Het nieuwe boek is in mijn hoofd al bijna af, de grote lijnen staan op papier en de eerste drie hoofdstukken zijn in concept klaar. Wekelijks noteer ik nieuwe ideeën voor de personages of verhaallijnen en ik popel om dat allemaal verder uit te werken. Het probleem is tijdgebrek. Kwestie van prioriteiten stellen, zou je zeggen. Dat is zo en toch… behalve schrijver wil ik ook toegewijde moeder zijn en loyale werknemer. En natuurlijk de promotiekansen van mijn eerste boek grijpen.

ik wil schrijver worden
In het boek Ik wil schrijver worden laat Emmy van Dantzig dertien heel verschillende schrijvers aan het woord. Conny Palmen, Renate Dorrestein, Adriaan van Dis en Nelleke Noordervliet bijvoorbeeld. Ze vertellen over de reden waarom ze zijn gaan schrijven, hun eerste stappen op het schrijverspad, hun successen en mislukkingen en wat schrijven met hen doet. Ik herken veel van de dilemma’s waar zij mee worstelden en dat stimuleert me om door te gaan met schrijven.

Familiefoto 1911Bij mijn zoektocht naar informatie over mijn grootouders werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt. In oude krantenberichten, officiële documenten en verslagen van vergaderingen spelen mannen de hoofdrollen, en ook de meeste bijrollen trouwens. In interviews met familieleden was het andersom. Uit verhalen en anekdotes maakte ik op dat het juist overwegend de vrouwen - de moeders - waren, die een belangrijke rol speelden in de familiegeschiedenis. Ze gingen de strijd aan met voedselschaarste tijdens de oorlog, hielden de hand op de knip wanneer er financiële problemen dreigden en vochten voor de gezondheid en het welzijn van hun gezin.

De Waag in Edam
Het onderzoek voor mijn boek leverde prachtige verhalen op. Neem het verhaal van burgemeester Van Baar uit Edam. In oktober 1944 riep Radio Oranje de Nederlandse burgemeesters op geen hulp meer te verlenen aan de Duitsers. De Edammer burgemeester, die juist de opdracht had gekregen schuttersputjes te laten graven voor het laatste offensief van de Duitse soldaten, gaf gehoor aan de oproep van radio Oranje. Hij vreesde represailles van de Duitsers en dook onder, waarna de Duitsers zijn huis in brand staken. De burgemeesterstaken werden overgenomen door de Purmerendse NSB-burgemeester Van Baak (slechts één letter verschil met zijn voorganger). Na de oorlog was het juist Van Baak die spoorloos verdween en de populaire Van Baar kwam terug op zijn oude plek.

Korteverhalenschrijven
Het boek Korte verhalen schrijven van Ton Rozeman is niet alleen interessant voor wie zich wil bekwamen in het schrijven van korte verhalen. Ook voor het schrijven van een roman biedt dit boek nuttige tips. Rozeman kiest een originele insteek. Hij vergelijkt het schrijven van een verhaal (kort of lang) met het maken van een foto. De achterflaptekst vermeldt: 'Als schrijver laat je immers zien wat er binnen het kader gebeurt, terwijl je tegelijkertijd oproept wat daarbuiten te zien is. Zo kun je met beperkte middelen enorm veel bereiken, zoals de grootmeesters van het korte verhaal telkens weer aantonen.'

Duikpak
Een geweldig neveneffect van het schrijven van een boek is dat je kennis zich als vanzelf uitbreidt met allerhande interessante wetenswaardigheden. Zo heb ik voor mijn debuutroman heel veel non-fictie boeken gelezen die ik anders zeker nooit zou hebben opengeslagen. Om mijn verhaal zo geloofwaardig mogelijk te maken, verdiepte ik me in allerlei onderwerpen die een rol spelen in mijn verhaal. Zo leende ik van de bieb een heel oud en ietwat beduimeld boek over de bouw van de Afsluitdijk. Het bevatte gedetailleerde beschrijvingen van onderladers, zandzuigers en zinkstukken en de voor- en nadelen van de gebruikte materialen, maar wat me intrigeerde was de passie waarmee de initiatiefnemers steeds nieuwe oplossingen bedachten voor de vele uitdagingen en tegenslagen die met dit project waren verbonden.

Fort EdamMijn debuutroman speelt zich af tegen de achtergrond van historisch Edam en daarom reisde ik verschillende malen naar dit sfeervolle stadje aan het IJsselmeer. Ik liep er rond, stelde me voor hoe de straten er zeventig jaar geleden uitzagen, hoe het er rook, welke geluiden er overheersten en hoe het leven er moet zijn geweest zonder de luxe van deze tijd. Ik ging op zoek naar de plaatsen waar mijn grootouders woonden en bezocht plekken die voor hen belangrijk waren.

De wil en de weg van Jan Brokken
Mijn favoriete schrijfboekenschrijver is Jan Brokken. Zijn boek De wil en de weg leest als een roman en als echte schrijftipjunkie heb ik dit boek met veel plezier gelezen. Na elk hoofdstuk kreeg ik zin om verder te schrijven. Brokken's prettige schrijfstijl heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar zijn romans en toen ik vorige week 'De blinde passagiers' van hem zag liggen in de bibliotheek, besloot ik deze mee te nemen. Ik ben erg benieuwd hoe Brokken zijn eigen tips in de praktijk brengt!