Isclés is een van de meest bijzondere herbewoonde dorpen
Een van de meest bijzondere herbewoonde dorpen die ik in november vorig jaar bezocht voor mijn nieuwe boek is Isclés. Het dorp is uitsluitend te voet bereikbaar en in grote mate zelfvoorzienend. We spraken er met een van de nieuwe bewoners, die ik Inés noem  en maakten een wandeling door dit bijzondere dorp.

Gemeenschappelijk huis
Isclés beschikt net als veel andere herbewoonde dorpen over een groot gemeenschappelijk huis. We mogen er gerust een kijkje nemen. Het gebouw maakt op ons de indruk van een kinderdagverblijf met overal speeltoestellen, kinderwagens en een ruime keuken. Er zijn gemeenschappelijke douches en een prachtige houtgestookte tegelkachel voor warmte en warm water. Water is (nog) geen probleem. Het komt van een hoger gelegen bronnetje. Helaas bevriezen de bovengrondse leidingen in de winter en moeten Inés en haar man het water te voet de berg afsjouwen.

Het gemeenschappelijke huis maakt op ons de indruk van een kniderdagverblijfZomers doet het gebouw dienst als gastenverblijf voor de vrijwilligers die in de zomermaanden komen helpen met bouwen. Dan is het er een drukte van belang. In de grote gemeenschappelijke keuken wordt er om beurten gekookt voor de hele club. De groenten en aardappelen komen uit de gemeenschappelijke groentetuin. Als we het gebouw verlaten, zien we nog een serie zonnepanelen. Dat is handig, want het dorp is niet aangesloten op het elektriciteitsnet en een koelkast en vriezer zijn haast onontbeerlijk in zo’n dorp waar alle proviand te voet aangevoerd moet worden.

De woningen in aanbouw verraden dat er met aandacht voor ecologisch wonen en respect voor de natuur wordt gebouwd.Bakstenen
Wat dit dorp uniek maakt, is dat de bewoners de voor de herbouw benodigde bakstenen zelf maken uit de rode klei die alom aanwezig is in deze vallei. Een minitractor ter grootte van een kleine zitgrasmaaier mengt de klei met water en zand. Nu staat de tractor werkloos in een hoek, maar in de zomer wordt er hard gewerkt. Inés’ man is architect en is nauw betrokken bij de herbouw van het dorp. Het dorp oogt verrassend opgeruimd en doet knus aan. De woningen in aanbouw verraden dat er met aandacht voor ecologisch wonen en respect voor de natuur wordt gebouwd.

Een minitractor ter grootte van een kleine zitgrasmaaier mengt de klei met water en zand.Het dorp ligt in een kom en de omliggende bergen werpen al vroeg hun schaduw over de huizen. In deze tijd van het jaar wordt het dan al snel kil. De laagstaande najaarszon belicht alleen nog de omliggende bergtoppen als we de terugtocht aanvaarden, op de voet gevolgd door een van de honden die bij ons blijft tot we de auto bereiken. Als we wegrijden, rent hij kort achter ons aan, geeft het dan op en kuiert op zijn gemak terug naar het kleine huisje waar Inés nu waarschijnlijk de houtkachel heeft aangestoken.

 

- wordt vervolgd -